Het is vaak gemakkelijk het oude vertrouwde te blijven doen, niet van de gebaande paden af te gaan, je te conformeren aan de meerderheid van geldende opvattingen, et cetera. Je blijft in de voor jou bekende en warme comfortzone te zitten.

Echter, stilstand is in een omgeving waar verandering de enige constante niet zonder gevaar. Toch is het zo dat de meeste mensen niet bang zijn voor het nieuwe, ze zijn banger om het oude achter zich te laten. Maar is het niet zo dat buiten de comfort zone de echte beloningen van het leven liggen? Beloon jezelf door moed te tonen en daag jezelf uit grenzen te verleggen.

Als ik moed denk, denk ik aan Muhammed Ali ……………….

Als kleine jongen sloop ik ’s nachts uit bed om in de nachtelijke uren de bokswedstrijden van Muhammad Ali, the Greatest, te kijken. Ik heb ze ‘live’ gezien The Rumble in the Jungle en The Thrilla in Manila. Later werd deze Olympisch- en wereldkampioen door het sportblad Sports Illustrated uitgeroepen tot Sportman van de Eeuw. Hij danste in de ring als een vlinder en stak als een bij.

Van het gebaande pad
Toen was bij mij niet bekend dat hij, geboren als Cassius Clay, in het begin van zijn carrière lid werd van Nation of Islam. Hij werd middelpunt van heftige discussies en heel Amerika stond op zijn kop toen hij weigerde het land in de Vietnamoorlog te dienen. Ali kon de oorlog niet rijmen met de Heilige leerstellingen van de Koran en sprak uit dat Vietcongs hem nog nooit voor nigger hadden uitgemaakt.

De sportieve gevolgen waren niet mals. Eind 1967 werd de wereldtitel van ‘m afgenomen en spraken oud tegenstanders, die hij de ring had uitgeslagen, er schande van dat een wereldkampioen zijn land niet wilde dienen. Ook mocht hij als profbokser drie jaar niet meer in actie te komen en kwam zijn dienstweigering hem op vijf jaar gevangenisstraf te staan. Muhammad Ali raakt financieel aan de grond maar bleef op campussen speeches houden over zijn bezwaren tegen de Vietnamoorlog. Toen het Amerikaanse Hooggerechtshof in 1970 zijn veroordeling terugdraaide mocht hij zijn vuisten weer laten spreken.

Erkenning
Pas na twintig jaar werd Muhammed Ali gerehabiliteerd en kreeg hij erkenning waarvoor hij stond. In 1996 was hij in Atlanta de laatste drager van de Olympische toorts en in 2005 ontving hij van George W. Bush op het Witte Huis de “Presidential Medal of Freedom”, een van de twee hoogste burgeronderscheidingen in de VS.

Bij de prijsuitreiking vertelde hij dat hij veel van zijn sportieve carrière had geleerd; doelbepaling, trainen tot je er bij neervalt en pieken op het juiste moment

Maar het leven naast en na de ring had ‘m eigen rijker gemaakt. Hij sprak over open staan voor andere ideeën, je rug rechten en over vallen en weer opstaan.

In de prachtige reportage The trials of Muhammad Ali zag een andere bekende ‘strijder’ uit die periode, Marten Luther King, Ali’s bijzondere kant al eerder. In een interview sprak hij uit:

je kunt veel van Ali zeggen, maar je kunt ‘m moed niet ontzeggen

Gerelateerde blogs

Laat een reactie achter